Do układania płytek na płytkach wybierz klej o podwyższonej przyczepności i odkształcalności, najlepiej klasy C2TE S1 lub C2TE S2 według PN-EN 12004. Alternatywą jest nowoczesny klej żelowy, który w wielu przypadkach pozwala pominąć gruntowanie. Zwykła zaprawa cementowa może nie związać prawidłowo z gładką, niechłonną powierzchnią starej glazury.
Czy stare płytki nadają się jako podłoże?
Dobór kleju nie zastąpi oceny istniejącej okładziny. Stare płytki muszą być stabilnie połączone z podłożem, a ich powierzchnia powinna być równa, czysta i wolna od tłuszczu. Nowa warstwa obciąża starą, dlatego luźny element może odpaść razem z przyklejoną do niego płytką.
Przed rozpoczęciem prac sprawdź następujące miejsca i cechy podłoża:
- Głuchy dźwięk podczas delikatnego opukiwania oznacza możliwe pustki pod płytką. Taki element trzeba usunąć, a miejsce uzupełnić i wyrównać.
- Luźne, pęknięte lub odspojone płytki nie mogą pozostać pod nową okładziną.
- Spoiny powinny być stabilne, bez wykruszeń i widocznych ubytków.
- Powierzchnia musi być na tyle równa, aby nowa warstwa kleju nie kompensowała dużych nierówności.
- Metodę płytka na płytkę stosuj w pomieszczeniach. Nie jest to rozwiązanie przeznaczone do balkonów, tarasów ani innych powierzchni zewnętrznych.
Jeżeli większość starej okładziny wydaje głuchy dźwięk albo płytki były układane punktowo na plackach, bezpieczniej skuć całość i przygotować podłoże od początku.
Jakie klasy kleju nadają się do układania płytki na płytkę?
Oznaczenie C2 informuje o podwyższonej przyczepności zaprawy. Symbole S1 i S2 dotyczą odkształcalności. Jest ona potrzebna, ponieważ stara i nowa warstwa mogą w niewielkim stopniu pracować pod wpływem obciążeń oraz zmian temperatury. Litery T i E oznaczają odpowiednio zmniejszony spływ oraz wydłużony czas otwarty, co ułatwia układanie.
| Typ kleju | Właściwości | Zastosowanie |
|---|---|---|
| C2TE S1 | Podwyższona przyczepność i odkształcalność | Najczęstszy wybór do stabilnych starych płytek we wnętrzach |
| C2TE S2 | Jeszcze większa odkształcalność niż w klasie S1 | Podłoża bardziej wymagające, narażone na większe ruchy lub naprężenia |
| Klej żelowy | Wysoka przyczepność, łatwe rozprowadzanie, często bez osobnego gruntowania | Gładka glazura, gres, gres polerowany i inne niechłonne stare okładziny |
W typowych warunkach domowych klasa C2TE S1 zwykle wystarcza. C2TE S2 daje większy zapas odkształcalności, ale nie naprawi niestabilnego podłoża. Klej żelowy może skrócić przygotowanie, jednak zawsze trzeba sprawdzić kartę techniczną konkretnego produktu, ponieważ sposób gruntowania zależy od jego formulacji.
Jak przygotować stare płytki?
Przy zwykłym kleju klasy C2TE S1 lub S2 gładką powierzchnię najczęściej trzeba zmatowić i zagruntować preparatem szczepnym z kruszywem. Klej żelowy może pozwalać na pominięcie tego etapu, ale nie zwalnia z dokładnego mycia, odtłuszczenia i odpylenia podłoża.
Prace wykonaj w następującej kolejności:
- Usuń luźne elementy, napraw ubytki i wyrównaj miejsca po skuciu płytek. Sprawdź też, czy podłoże nie ma nierówności utrudniających ustawienie nowej okładziny.
- Umyj stare płytki oraz spoiny, a następnie odtłuść je płynem do mycia naczyń albo preparatem przeznaczonym do tłustych zabrudzeń. Po wyschnięciu usuń pył.
- Zmatów błyszczącą powierzchnię papierem ściernym. Nie chodzi o głębokie szlifowanie, lecz o usunięcie śliskości i poprawę przyczepności.
- Nałóż grunt szczepny, jeśli wymaga tego wybrany klej. Preparat powinien wyschnąć zgodnie z instrukcją producenta. Przy kleju żelowym gruntowanie może być zbędne.
- Rozprowadź zaprawę pacą zębatą. Przy dużych formatach dobierz wielkość zębów do zaleceń producenta. Dla lepszego kontaktu można nanieść cienką warstwę kleju także na spód płytki.
- Ułóż płytkę, lekko ją dociskając i przesuwając, aby uzyskać równomierne podparcie. Kontroluj poziom oraz szerokość spoin, a po związaniu zaprawy wykonaj elastyczne spoinowanie.
Przed klejeniem warto rozłożyć płytki na sucho. Pozwala to sprawdzić docinki, położenie osi pomieszczenia i sposób prowadzenia spoin. Spoiny nowej warstwy nie powinny dokładnie pokrywać się ze spoinami starej, jeśli układ i format płytek pozwalają tego uniknąć.
Do pracy przydadzą się: krzyżyki dystansowe, poziomnica, gumowy młotek, paca gładka, paca zębata, wiadro, gąbka oraz narzędzia do cięcia płytek.
Na co uważać przed rozpoczęciem remontu?
Nowa płytka ma zwykle około 5–12 mm grubości, a warstwa kleju może dodać około 2–5 mm. W efekcie posadzka może podnieść się nawet o około 17 mm. Sprawdź wcześniej prześwit pod drzwiami, wysokość progów i przejście między łazienką a sąsiednim pomieszczeniem. Na ścianach dodatkowa warstwa zmniejsza powierzchnię pomieszczenia i może wpłynąć na osadzenie armatury.
Przy odpływie liniowym trzeba zachować wymagany spadek w kierunku odwodnienia. Sama zmiana okładziny nie może doprowadzić do jego zmniejszenia. Najpoważniejsze ryzyko wynika jednak z pominięcia oceny starego podłoża. Jeśli płytki są niestabilne, nowa warstwa może w krótkim czasie odpaść razem ze starą.
Najbezpieczniejszy wybór do stabilnych starych płytek we wnętrzu to klej C2TE S1, a przy bardziej wymagającym podłożu C2TE S2. Klej żelowy będzie wygodną alternatywą, gdy jego karta techniczna dopuszcza aplikację na niechłonną okładzinę bez gruntowania.
[ picture_1 ]
