Legary pod deski kompozytowe układa się zwykle co 30–40 cm, mierząc od osi jednego legara do osi następnego. Najczęściej stosowany rozstaw to 30–35 cm. Ostateczną wartość zawsze wyznacza instrukcja producenta konkretnego systemu WPC, ponieważ to ona ma pierwszeństwo przed ogólnymi zasadami i może decydować o zachowaniu gwarancji.
Co ile legary pod deski kompozytowe?
Rozstaw dobiera się przede wszystkim do grubości i budowy deski. Cieńsze albo komorowe profile mają mniejszą sztywność, dlatego wymagają gęstszego podparcia. Grubsze deski mogą pracować na nieco większym rozstawie, ale nie oznacza to, że można pominąć wytyczne producenta.
Zbyt duża odległość między legarami powoduje uginanie desek, odczuwalną pracę nawierzchni i szybsze zużycie klipsów. Gęstszy ruszt zwiększa sztywność, ale podnosi koszt materiałów i montażu. W przypadku typowego tarasu przydomowego bez szczególnych obciążeń bezpiecznym punktem wyjścia jest rozstaw 30–35 cm w osiach.
Grubość deski a rozstaw legarów
Poniższe wartości pomagają wstępnie zaplanować konstrukcję dla desek WPC o typowych grubościach. Należy je traktować jako zakres orientacyjny, a nie zamiennik instrukcji montażu danego producenta.
| Grubość deski | Zalecany rozstaw legarów | Uwagi |
|---|---|---|
| 20–22 mm | około 30 cm | Gęstsze podparcie ogranicza ugięcia cieńszego profilu |
| 23–25 mm | około 35 cm | Typowy zakres dla wielu desek tarasowych WPC |
| 26 mm i więcej | do 40 cm | Tylko wtedy, gdy dopuszcza to dokumentacja systemu |
Kompozyt może nieznacznie zmieniać sztywność pod wpływem wysokiej temperatury. Z tego powodu przekroczenie maksymalnego rozstawu podanego przez producenta jest szczególnie ryzykowne w miejscach nasłonecznionych. Znaczenie ma także przekrój deski. Profil pełny zwykle jest sztywniejszy od komorowego o podobnej grubości, lecz nie należy samodzielnie zwiększać rozstawu bez potwierdzenia w instrukcji.
[ picture_1 ]
Kiedy trzeba zagęścić rozstaw legarów?
Standardowy rozstaw nie zawsze wystarcza. Gęściej rozmieszcza się legary w sytuacjach, w których deski są bardziej obciążone albo układane w sposób zwiększający odległość między rzeczywistymi punktami podparcia. Dotyczy to przede wszystkim takich przypadków:
- Montaż pod kątem 45 stopni – deski nie opierają się wtedy na konstrukcji tak korzystnie jak przy układzie prostopadłym, dlatego rozstaw zwykle trzeba zmniejszyć.
- Duże obciążenia punktowe – jacuzzi, balia, ciężkie donice, grill lub kuchnia ogrodowa wymagają dodatkowych legarów albo wzmocnienia podłoża.
- Intensywny ruch – przy przejściach, schodach i wejściu do domu mniejsze odstępy poprawiają sztywność nawierzchni.
- Deski cienkie lub komorowe – takie profile zwykle potrzebują podparcia bliżej siebie niż deski grube i pełne.
Materiał legara wpływa na sztywność całego rusztu, ale głównym wyznacznikiem rozstawu pozostaje deska. Legary aluminiowe są sztywne i odporne na wilgoć, legary kompozytowe dobrze współpracują z deskami WPC, a drewniane wymagają zabezpieczenia przed wilgocią i odizolowania od podłoża.
Rozstaw legarów a rozstaw punktów podparcia
Te dwa parametry nie oznaczają tego samego. Rozstaw legarów to odległość między sąsiednimi legarami, mierzona w ich osiach. Na nich opierają się deski kompozytowe. Rozstaw punktów podparcia to odległość między podkładkami, wspornikami, bloczkami lub innymi podporami znajdującymi się wzdłuż jednego legara.
Legar może więc być ułożony co 35 cm względem sąsiedniego, ale jednocześnie musi mieć własne podparcie na całej długości. W typowych konstrukcjach punkty podparcia rozmieszcza się co około 40–60 cm. Wartość zależy od materiału, przekroju legara, wysokości tarasu i zaleceń systemowych. Profile aluminiowe mogą czasem wymagać rzadszego podparcia, ale większy rozstaw wolno zastosować wyłącznie wtedy, gdy przewiduje go instrukcja konkretnego profilu.
Brak wystarczającej liczby podpór powoduje uginanie samego legara. W efekcie nawierzchnia będzie niestabilna nawet wtedy, gdy odległość między legarami pod deskami została dobrana prawidłowo. Na gruncie legary należy opierać na stabilnych bloczkach lub wspornikach, a na betonie stosować rozwiązania odcinające materiał od wilgoci i zapewniające wypoziomowanie.
Najczęstsze błędy przy montażu
Przed rozpoczęciem prac sprawdź nie tylko rozstaw, lecz także warunki, które wpływają na trwałość całej podbudowy:
- Brak dylatacji przy ścianach – deski i legary potrzebują miejsca na pracę termiczną. Wielkość szczeliny przyjmuje się zgodnie z instrukcją systemu, często w zakresie kilku do kilkunastu milimetrów.
- Brak spadku – podłoże lub ruszt powinny umożliwiać odpływ wody, zwykle przy spadku około 1–2%, o ile producent nie podaje innej wartości.
- Kontakt legara z gruntem – drewno bez izolacji może chłonąć wilgoć, a kompozytowe profile mogą tracić stabilność na nierównym podłożu.
- Niestabilne podłoże – osiadające bloczki lub źle zagęszczony grunt przenoszą odkształcenia na deski.
- Brak podpór przy łączeniach i krawędziach – końce desek oraz miejsca ich styku powinny mieć przewidziane podparcie zgodnie z instrukcją montażu.
Najprostsza zasada jest taka: zacznij od instrukcji producenta, przyjmij 30–35 cm jako typowy rozstaw dla wielu desek WPC, a przy grubszych profilach nie przekraczaj 40 cm bez wyraźnego potwierdzenia w dokumentacji. Osobno zaplanuj podparcie samych legarów, zwykle co 40–60 cm.
