Co ile rozstawić bloczki pod taras? Poradnik montażu

Bloczki betonowe pod taras rozstawia się zwykle co 50–60 cm wzdłuż każdego legara. Osobno ustala się rozstaw samych legarów: najczęściej 35–40 cm dla desek kompozytowych oraz 40–50 cm dla drewnianych. Te dwie wartości tworzą siatkę podpór.

Co ile rozstawić bloczki pod taras?

Rozstaw bloczków nie wynika bezpośrednio z powierzchni tarasu, lecz z liczby i długości legarów. Bloczki układa się w rzędach pod legarami, a kolejne punkty podparcia wzdłuż jednego legara powinny znajdować się zwykle co 50–60 cm. Przy desce kompozytowej i legarach o mniejszym przekroju bezpieczniej przyjąć gęstszy układ, na przykład co 50 cm.

Drugi wymiar to odległość między legarami. Dla desek kompozytowych zazwyczaj wynosi ona 35–40 cm, natomiast dla desek drewnianych najczęściej 40–50 cm. Nie należy mylić rozstawu legarów z rozstawem bloczków wzdłuż legara. Dopiero ich połączenie tworzy pełną siatkę montażową.

Od czego zależy rozstaw podpór?

Największe znaczenie ma materiał nawierzchni, przekrój legara i przewidywane obciążenie. Deski kompozytowe są mniej odporne na ugięcie niż wiele desek drewnianych, dlatego wymagają gęściej rozmieszczonych legarów. Zbyt duże odległości mogą powodować uginanie desek i tak zwane klawiszowanie.

Przekrój legara także zmienia dopuszczalną odległość między podporami. Przykładowo legar 45 × 70 mm będzie bardziej podatny na ugięcie niż element o większej wysokości. Podane wartości są zakresem orientacyjnym. Przy konkretnym systemie trzeba sprawdzić instrukcję producenta desek i legarów, zwłaszcza gdy taras będzie obciążony ciężkimi donicami, zadaszeniem albo innym wyposażeniem.

Bloczki mogą mieć różne wymiary, na przykład około 38 × 25 × 12 cm. Sam rozmiar bloczka nie zastępuje jednak właściwego przygotowania gruntu. Stabilność konstrukcji zależy przede wszystkim od tego, czy każda podpora stoi na równym i zagęszczonym podłożu.

Jak przygotować i wypoziomować bloczki?

Prace należy rozpocząć od wyznaczenia obrysu tarasu i kierunku ułożenia desek. Bloczki będą podpierać legary, dlatego ich położenie trzeba rozplanować razem z całym rusztem, a nie dopiero po zakupie materiału.

1. Usuń humus – wybierz warstwę żyznej ziemi i darni z całego obrysu tarasu, zwykle na głębokość około 20–30 cm.
2. Ułóż geowłókninę – oddzieli kruszywo od gruntu rodzimego i ograniczy mieszanie się podsypki z gliną oraz przerastanie roślin.
3. Wykonaj podsypkę – zastosuj tłuczeń lub inne kruszywo, układane warstwami po około 10 cm.
4. Zagęść każdą warstwę – użyj zagęszczarki płytowej, ponieważ luźna podsypka będzie z czasem osiadać.
5. Rozmieść bloczki – ustaw je w rzędach zgodnych z przebiegiem legarów, zachowując zaplanowany rozstaw.
6. Wypoziomuj podpory – kontroluj je sznurkiem, poziomicą lub niwelatorem laserowym, zachowując spadek tarasu około 1–2% od ściany budynku.

Różnice wysokości można korygować drobnym kruszywem albo zaprawą. Nie wolno klinować bloczków kamieniami, kawałkami drewna ani przypadkowymi odpadami. Takie elementy mogą się obrócić lub wysunąć pod obciążeniem. Punkt podparcia traci wtedy stabilność. Jeżeli bloczek wymaga trwałego ustalenia wysokości, należy użyć zaprawy albo odpowiednio przygotowanej warstwy drobnego kruszywa.

Między betonem a drewnianym legarem należy zastosować podkładkę EPDM lub gumową. Ogranicza ona kontakt materiałów, zmniejsza przenoszenie drgań i pomaga chronić legar przed zawilgoceniem. Legary można mocować do bloczków za pomocą kątowników i łączników przeznaczonych do betonu. Przy istniejącej, równej nawierzchni alternatywą bywają wsporniki regulowane, ale nie powinny one stać bezpośrednio na trawie lub niezagęszczonej ziemi.

Na co uważać przy montażu?

Najczęstsze problemy wynikają z błędów w podłożu i z niewłaściwego rozplanowania rusztu:

• Brak usunięcia humusu powoduje osiadanie konstrukcji wraz z rozkładem warstwy organicznej.
• Niezagęszczona podsypka może prowadzić do nierównego zapadania się pojedynczych bloczków.
• Zbyt rzadkie punkty podparcia powodują uginanie legarów i klawiszowanie desek.
• Brak podkładek EPDM zwiększa ryzyko zawilgocenia drewna i jego kontaktu z betonem.
• Brak dylatacji przy ścianie ogranicza pracę tarasu i może powodować nacisk na elewację.

Taras powinien mieć także zapewniony odpływ wody i wentylowaną przestrzeń pod deskami. Na gruntach gliniastych, podmokłych, świeżych nasypach lub terenach, które wyraźnie osiadają, same bloczki mogą nie wystarczyć. W takich warunkach lepiej rozważyć stopy albo słupki betonowe posadowione stabilniej w gruncie.

Zanim zaczniesz układać bloczki

Przed rozpoczęciem prac sprawdź najważniejsze elementy planu:

• Grunt został rozpoznany, a warstwa humusu usunięta.
• Podsypka ma odpowiednią grubość i została zagęszczona warstwami.
• Geowłóknina oddziela kruszywo od gruntu rodzimego.
• Rozstaw legarów odpowiada wymaganiom wybranych desek.
• Bloczki są rozmieszczone co około 50–60 cm wzdłuż legarów, a przy lżejszej konstrukcji lub desce kompozytowej zagęszczone zgodnie z instrukcją systemu.
• Zaplanowano spadek, dylatację przy budynku oraz odpływ wody.
• Masz podkładki EPDM, kątowniki lub wsporniki i łączniki przeznaczone do betonu.

Najważniejsza zasada jest prosta: rozstaw legarów dobiera się do desek, a rozstaw bloczków do przekroju i długości legarów. Przy niestabilnym, gliniastym lub podmokłym gruncie przed rozpoczęciem montażu warto skonsultować posadowienie ze specjalistą, ponieważ bloczki mogą wymagać zastąpienia stopami betonowymi.